Doutzen en feestkoffie

Wat Doutzen, doelen stellen en feestkoffie met elkaar te maken hebben

Ruim een half jaar geleden nam ik een abonnement op de sportschool. Tijdens de intake vroeg de instructrice mij, wat is je doel? “Oh ja, mijn doel”, zei ik, “ waarom kwam ik hier ook al weer, waarom wilde ik gaan sporten?” “Nou”, zei ik; mijn doel is fitter worden en net zo’n lichaam als Doutzen. Ze begon te lachen, en zei; “ Ehm, ik weet niet of dat mogelijk is, maar we kijken wat we kunnen doen.”  En ik weet nog dat ik dacht, beter te hoog ingezet dan te laag begonnen. 

Maar helaas ze heeft tot op heden gelijk gekregen, want nee ik heb nog niet het lichaam van Doutzen, was het maar zo’n feest dan dronk ik er vast een feestkoffie op, maar daarover later meer.  

Nee, ik ben al een aantal maanden verder en ik heb in de verste verte nog niet het lichaam van Doutzen. Sterker nog dat zou ook wel vreemd zijn, want ik heb er werkelijk veel te weinig aan gedaan. De eerste les in de sportschool bezorgde me een kop als een tomaat en een wegtrekker waarvan ik bijna out ging, dus misschien was het verstandiger om iets rustiger te beginnen. Maar helaas, rustig beginnen komt niet in mijn woordenboek voor en dus kreeg ik een blessure, een rottige, aan mijn achillespees. En dus stond ik stil. Daarna volgde er nog eentje aan mijn heup en ook aan mijn schouder. 

Gelukkig kon ik langzaam aan weer gaan opbouwen en deze keer heb ik echt geprobeerd rustiger te starten en met succes. Het mooie van mijn sportschool is dat ik ook gebruik mag maken van de squash banen en dus ben ik, één keer per week gaan squashen. Heerlijk voor de agressie, lekker tegen een bal aan rammen en mijn lief (met wie ik samen squash) laat me ook nog eens alle hoeken van de baan zien, dus aan beweging kom ik dat uurtje niets tekort.  Mijn blessures hielden zich koest dus dat was mooi. Maar ondanks dat ik me fitter ging voelen, zette het niet echt zoden aan de dijk naar mijn gewenste Doutzen lichaam. Dus er moest iets gebeuren. 

Omdat ik al jaren een schildklierprobleem heb en daar ook medicatie voor slik, besloot ik na enig onderzoek een afspraak te maken met een coach. Een hormooncoach. 

Een personal coach die kijkt naar jouw hormonen en de invloed van deze hormonen op jouw lichaam. Zijn ze in balans of niet? Nadat we een afspraak hadden ingepland kreeg ik een intake formulier en een vragenlijst toegestuurd met het verzoek deze in te vullen. Judith (mijn hormooncoach) vroeg me, “Wat is je doel?” “Nou”, zei ik. “ Ik wil me fitter en energieker voelen en een lijf zoals Doutzen” . “Okay”, zei ze. “Doutzen here we come”. 

Je begrijpt, met dat in het vooruitzicht, ging ik enthousiast aan de slag met het invullen van de vragenlijsten. De conclusie was; er zijn een aantal hormonen uit balans. 

Judith maakte een plan en tijdens onze afspraak bespraken we dit. Naast dat het ontzettend gezellig was, was het vooral ook erg leerzaam, een enorme eye-opener. 

Wat nu namelijk zo leuk is aan deze vorm van begeleiding is dat Judith me uitgelegd heeft wat voor invloed bepaalde voedingsmiddelen op mijn lichaam en mijn hormoonspiegel hebben. En door het waarom te weten vind ik het ineens veel makkelijker om er minder van te nemen of mee te stoppen. Misschien herken je dat wel dat je iets wilt veranderen maar niet goed weet hoe. Naast het einddoel voor ogen hebben en houden kan het waarom je dan ook echt op weg helpen. Door hierbij stil te staan wordt het makkelijker, simpelweg omdat je weet waarvoor je iets doet. En vaak is het dan gewoon een kwestie van doen, volhouden en ervaren wat het je brengt.

En zo ook bij mij. Eén van de adviezen van Judith was om minder koffie te gaan drinken. Dit omdat koffie mijn hormoonspiegel voortdurend uit balans brengt en dat invloed heeft op hoe ik me voel. Poeh, dat vond ik wel even een dingetje, want ik dronk echt ontzettend veel koffie. “Weet je”, zei ze, “je kunt best af en toe koffie drinken, maar maak er dan ook een feestje van”. “Koop de lekkerste bonen, neem de beste melk en maak het extra feestelijk met wat kaneel.” “ Geniet er dan ook echt van!” En zo geschiedde. Al ruim twee maanden drink ik bijna geen koffie meer. 

En het mooie is, ik voel me energieker en fitter en ben tot de ontdekking gekomen dat het helemaal niet om de koffie ging, maar dat het meer een gewoonte was die ik moest doorbreken. 

En als ik nu zin heb in koffie dan zorg ik dat ik er een echte feestkoffie van maak met amandelmelk en kaneel en geniet ik er extra van. 

Liefs & geniet,

Daphne 

Zomaar ineens een goed gesprek

Zomaar ineens een goed gesprek

En ineens had ik zomaar een goed gesprek. Een gesprek over waarom ik doe wat ik doe, een gesprek dat ons beiden ontroerde. De volgende dag vroeg ik me af, wat gebeurde er in dat gesprek waardoor er emoties om de hoek kwamen kijken? Was het de herkenning? Was het een inzicht of was het omdat het voor mij ineens zo duidelijk was en ik daarmee ook de ander kan raakte?

Ik weet het eigenlijk niet, maar wat ik wel weet is dat het bijzonder was en mij wel een inzicht heeft gegeven. Het inzicht dat ik meer mag gaan staan voor wat ik graag wil, meer mag gaan vertellen wat mijn missie is, dat wat ik anderen graag wil meegeven. En nu denk ik zelf al gelijk, wie ben ik dan om een ander dat te vertellen? En ja, misschien denk jij dat ook wel en weet je, dat is helemaal prima. Ik ben ook maar gewoon een mens die door bepaalde ervaringen inzicht heeft gekregen en dit graag wil delen om anderen te inspireren. Om anderen iets mee te geven of de ogen te openen zonder dat ze hoeven mee te maken wat ik heb meegemaakt. Gewoon om een leuker leven te leven.

Vaak is het zo dat onze ogen pas geopend worden als er “iets” ergs gebeurt. Mijn ogen gingen open door het plotseling overlijden van mijn vader. Voor zijn overlijden was ik al op weg, zoals ik het zelf noem. Ik was onderweg om erachter te komen waar het voor mij nu echt om gaat in dit leven. Wat ik nu echt belangrijk vind. Na een aantal pittige jaren, met een scheiding, een burn-out en het verlies van mijn baan wist ik dat ik het anders wilde en dat het anders moest. En toen overleed mijn vader. En hoe verschrikkelijk zijn plotseling overlijden ook was, het heeft mijn ogen wagenwijd geopend. Het heeft me doen inzien waar het in het leven voor mij om draait.

Het draait voor mij namelijk niet om het hebben van veel spullen of het hebben van een grote auto, dure designer spullen of andere materiële zaken. En begrijp me niet verkeerd, ik wil er ook graag leuk uitzien en een leuke auto rijden en ja, ik wil ook heel graag in een leuk huis wonen, maar uiteindelijk is dat voor mij niet waar het om gaat. Dus ben ik kritisch naar al mijn spullen gaan kijken en heb ik afscheid genomen van die dingen waar ik niet meer blij van werd en dat werkte door in de rest van mijn leven. Want ook op het gebied van werk heb ik gekeken, waar word ik blij van? Wat maakt mij nu echt gelukkig?

Wat wil ik nu echt? Dat is de vraag die ik mezelf bijna dagelijks stel. Hoe wil ik dat mijn dagen eruit zien, hoeveel tijd wil ik waaraan besteden? We kunnen onze tijd namelijk maar één keer besteden. Dus dan kun je dat maar beter doen aan zaken waar jij blij van wordt en waar jij je goed bij voelt. Ik ben mijn leven anders gaan organiseren om zo meer tijd te hebben voor datgene voor mij echt belangrijk is.

Is dat makkelijk? Nee, heus niet altijd. Het is een pittig proces van ups en downs en de ene dag lukt het beter dan de andere. Maar wat het me oplevert is het me dubbel en dwars waard.

Ik ben niet de enige die deze struggle heeft. Veel mensen struggelen hiermee. Iedereen wil alles, een leuk gezin, een mooi huis, mooie spullen en een goede baan. Daarnaast willen we ook een bruisend sociaal leven en niets missen en al helemaal niet onder doen voor een ander. Maar is dat werkelijk wat jij wilt? Wil jij dat nu echt? Of wil je dat omdat iedereen dat heeft of omdat je denkt dat het zo hoort?

Liefs & geniet

Daphne