Schelpenpaadjes en rozenbottels

 

Fietsend door de duinen van Zeeland zijn ze ineens in een flits daar, HERINNERINGEN!
Door het knisperende geluid van onze wielen over de SCHELPENPAADJES en de aanblik van honderden ROZENBOTTEL struiken…BOEM it all brings back memories.
Herinneringen aan vroeger, de vakanties op AMELAND met mijn ouders en broer, opa en oma en regelmatig ook andere familieleden.
De vakanties die vaak al begonnen in de auto. Als KLEIN MEISJE helemaal achterin onze donkerrode Volvo station zittend. Op een bankje, met onze gezichten naar de auto’s achter ons. We zwaaiden naar de mensen die achter ons reden in de hoop dat ze terug zwaaiden. We hoopten er vurig op en maakten er bijna een sport van. Ik zie het zo weer voor me en voel het ENTHOUSIASME als de dag van gisteren…

VREEMD is dat eigenlijk dat een bepaalde aanblik, een bepaalde geur of een geluid een herinnering oproept. Dat je ineens 30 jaar terug gaat in de tijd en het net is alsof je weer dat MEISJE van toen bent. Wachtend op de veerboot van Holwerd naar Nes. Bovenop het dek zeehonden spotten en ons verbazen over de meeuwen die boven de boot vlogen en brutaal van de passagiers pikten.

Dat meisje dat speelde in de DUINEN, rennend tussen de konijnen, verstoppend achter een duin om mama of papa te laten schrikken. Dat kleine meisje dat persé wilde dat papa zelf gaatjes in haar oren prikte, daar in de tuin op Ameland. Het eindeloze wandelen met de BOLDERKAR, om vervolgens op een bijna verlaten strand uit te komen. Het strand dat ons naar de zee bracht en wel honderden meters lang leek… tenminste in ieder geval voor mijn gevoel.
VLIEGEREN op het strand, urenlang schelpen zoeken, zandkastelen bouwen en dan ’s avonds vermoeid en voldaan weer in het stapelbed klimmen om de volgende dag weer volop te kunnen genieten.

Een EILAND geeft mij altijd een bepaald gevoel. Een gevoel van VRIJHEID en RUIMTE dat ik zelden ergens anders voel. De ruimte, de rust, de uitgestrekte stranden en de zee met z’n kwallen en bruine schuimkoppen. Later toen ik ouder werd kwam ik helaas minder vaak op Ameland. Het huisje van opa en oma was verkocht, dus gingen we er minder vaak heen. De keren dat we er kwamen probeerden we altijd “ons” eigen huisje te huren, simpelweg omdat al het andere toch minder vertrouwd en eigen voelde.
En omdat we graag de bekende GEUR op wilden snuiven en de herinneringen op wilden halen.

Afgelopen weekend liep ik ook weer over het strand. Al wegzakkend in het ZAND, dat zijn weg vindt tussen mijn tenen. Turend over de zee in de hoop een zeehond te spotten. Grijsblauw gekleurde kwallen ontwijkend. KWALLEN wachtend op de zee die ze meeneemt naar voor hun betere oorden.
Dit keer op zoek naar SCHELPEN en aangespoelde stukjes HOUT, als aandenken, een herinnering aan deze heerlijke dagen. Ik zie het als een SOUVENIR dat mooie herinneringen oproept.

We komen er steeds meer achter dat SPULLEN ons minder gelukkig maken dan SAMEN dingen BELEVEN. De herinneringen die we maken door samen te ondernemen, te ervaren, te voelen, te ruiken brengt ons uiteindelijk veel meer dan het (vaak) kortstondige GELUKSGEVOEL dat we ervaren als we iets kopen.

Nu denk je misschien, waarom vertel je mij dit verhaal? NIET omdat ik vind dat je geen waarde aan spullen mag hechten, want ook IK hecht waarde aan bepaalde spullen. Spullen die me blij maken en spullen met een verhaal, die een herinnering bij me oproepen. MAARRR ik geloof er in dat SAMEN herinneringen maken een veel KOSTBAARDER BEZIT is.

EN nu vraag ik me af: HOEVEEL herinneringen heb JIJ de afgelopen maanden gemaakt?
SUPERTOF als je ze in de comments met me wilt delen!

Liefs & geniet,
Daphne

PS:
Wil je ook MINDER spullen en meer beleven, maar heb je geen idee waar te beginnen? Je mag altijd contact met me opnemen om te kijken of ik je hierbij kan helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *