Zomaar ineens een goed gesprek

Zomaar ineens een goed gesprek

En ineens had ik zomaar een goed gesprek. Een gesprek over waarom ik doe wat ik doe, een gesprek dat ons beiden ontroerde. De volgende dag vroeg ik me af, wat gebeurde er in dat gesprek waardoor er emoties om de hoek kwamen kijken? Was het de herkenning? Was het een inzicht of was het omdat het voor mij ineens zo duidelijk was en ik daarmee ook de ander kan raakte?

Ik weet het eigenlijk niet, maar wat ik wel weet is dat het bijzonder was en mij wel een inzicht heeft gegeven. Het inzicht dat ik meer mag gaan staan voor wat ik graag wil, meer mag gaan vertellen wat mijn missie is, dat wat ik anderen graag wil meegeven. En nu denk ik zelf al gelijk, wie ben ik dan om een ander dat te vertellen? En ja, misschien denk jij dat ook wel en weet je, dat is helemaal prima. Ik ben ook maar gewoon een mens die door bepaalde ervaringen inzicht heeft gekregen en dit graag wil delen om anderen te inspireren. Om anderen iets mee te geven of de ogen te openen zonder dat ze hoeven mee te maken wat ik heb meegemaakt. Gewoon om een leuker leven te leven.

Vaak is het zo dat onze ogen pas geopend worden als er “iets” ergs gebeurt. Mijn ogen gingen open door het plotseling overlijden van mijn vader. Voor zijn overlijden was ik al op weg, zoals ik het zelf noem. Ik was onderweg om erachter te komen waar het voor mij nu echt om gaat in dit leven. Wat ik nu echt belangrijk vind. Na een aantal pittige jaren, met een scheiding, een burn-out en het verlies van mijn baan wist ik dat ik het anders wilde en dat het anders moest. En toen overleed mijn vader. En hoe verschrikkelijk zijn plotseling overlijden ook was, het heeft mijn ogen wagenwijd geopend. Het heeft me doen inzien waar het in het leven voor mij om draait.

Het draait voor mij namelijk niet om het hebben van veel spullen of het hebben van een grote auto, dure designer spullen of andere materiële zaken. En begrijp me niet verkeerd, ik wil er ook graag leuk uitzien en een leuke auto rijden en ja, ik wil ook heel graag in een leuk huis wonen, maar uiteindelijk is dat voor mij niet waar het om gaat. Dus ben ik kritisch naar al mijn spullen gaan kijken en heb ik afscheid genomen van die dingen waar ik niet meer blij van werd en dat werkte door in de rest van mijn leven. Want ook op het gebied van werk heb ik gekeken, waar word ik blij van? Wat maakt mij nu echt gelukkig?

Wat wil ik nu echt? Dat is de vraag die ik mezelf bijna dagelijks stel. Hoe wil ik dat mijn dagen eruit zien, hoeveel tijd wil ik waaraan besteden? We kunnen onze tijd namelijk maar één keer besteden. Dus dan kun je dat maar beter doen aan zaken waar jij blij van wordt en waar jij je goed bij voelt. Ik ben mijn leven anders gaan organiseren om zo meer tijd te hebben voor datgene voor mij echt belangrijk is.

Is dat makkelijk? Nee, heus niet altijd. Het is een pittig proces van ups en downs en de ene dag lukt het beter dan de andere. Maar wat het me oplevert is het me dubbel en dwars waard.

Ik ben niet de enige die deze struggle heeft. Veel mensen struggelen hiermee. Iedereen wil alles, een leuk gezin, een mooi huis, mooie spullen en een goede baan. Daarnaast willen we ook een bruisend sociaal leven en niets missen en al helemaal niet onder doen voor een ander. Maar is dat werkelijk wat jij wilt? Wil jij dat nu echt? Of wil je dat omdat iedereen dat heeft of omdat je denkt dat het zo hoort?

Liefs & geniet

Daphne

Vasthouden om niet los te hoeven laten

Vasthouden versus loslaten

“Laat het los”…hoe vaak zeggen we dat niet tegen elkaar?

Laatst realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk best vaak zeg. 

Tegen mijn kinderen, als ze gefrustreerd zijn omdat het niet gaat zoals ze hebben bedacht. Maar ook tegen mezelf. Ik kan me namelijk best opwinden als iets niet gaat zoals IK had bedacht, of als iets in mijn ogen niet eerlijk is. Maar ook als er iemand voor me rijdt met 60 km per uur op een weg waar je 80 mag, of iemand die bij de kassa staat en graag wil betalen met kleingeld om er na 5 minuten tellen achter te komen dat het toch net niet genoeg is….laat het los…zeg ik dan tegen mezelf, maar eerlijk is eerlijk, dat vind ik soms best lastig. 

Loslaten is gewoon makkelijker gezegd dan gedaan. Want hoe laat je los als je dat eigenlijk helemaal niet wilt. Als je juist liever vast wilt houden? Vasthouden aan spullen of vasthouden aan een baan die je niet meer leuk vind, maar je wel zekerheid geeft. Maar ook vasthouden aan mensen en vriendschappen. En soms, soms wordt je gedwongen om los te laten, omdat iemand ineens uit je leven verdwijnt door een overlijden. 

Loslaten is ook gewoon doodeng. Want loslaten heeft namelijk vaak te maken met afscheid nemen van iets dat was, iets dat herinneringen of gevoelens oproept die horen bij dat bepaalde voorwerp of die bepaalde persoon. 

Loslaten hoeft niet gelijk te betekenen dat je iets kwijt bent.  Het kan ook betekenen dat het een andere vorm krijgt of anders wordt ingevuld. Door los te laten ontstaat er dan juist ruimte.  Ruimte voor iets anders, voor iets nieuws, voor nieuwe inzichten, voor nieuwe vriendschappen en misschien zelfs wel voor nieuwe kansen. 

Maar hoe doe je dat dan loslaten? En waarom zou eigenijk iets loslaten? Door krampachtig vast te houden aan iets bereik je vaak niets.  Loslaten is dan eigenlijk de beste en enige optie. Een mooi voordeel van loslaten is ook dat je twee handen vrij hebt om nieuwe dingen aan te pakken.

Dus heb jij moeite met loslaten? Vraag jezelf dan eens af; “Wat is het dat ik graag wil vasthouden?”

Liefs & geniet,

Daphne

Het cadeau dat ik liever niet had gekregen

De mensen die dichtbij mij staan, weten dat ik na het overlijden van mijn vader, nu iets meer dan twee jaar geleden, mijn leven op een andere manier ben gaan bekijken. Zijn overlijden is voor mij echt een turning point geweest. Een moment waarop ik me afvroeg, waar ben ik nu eigenlijk mee bezig? Wat ben ik aan het doen en voor wie doe ik dat eigenlijk? Het besef dat het ook zo ineens voorbij kan zijn heeft me wakker geschud.
Door zijn overlijden ben ik in een proces terecht gekomen, een proces van innerlijke groei, een proces van loslaten, een proces van ontwikkeling. Een proces met vele ups, maar soms ook diepe downs. Vind ik dat makkelijk? Nee! Dat vind ik het absoluut niet. Ik vind het namelijk vaak ook best zwaar en soms ook eenzaam, omdat ik me regelmatig onbegrepen en vervreemd voel. Maar aan de andere kant voel ik ook dat het goed is. Dat dit is wat ik nodig heb, nodig om te kunnen groeien en te gaan staan voor wie ik ben. Ondanks het verdriet en het missen van mijn vader is zijn overlijden voor mij dus ook een soort cadeau geweest, een cadeau waar ik me regelmatig ontzettend schuldig over voel. Maar wel van besloten heb het uit te pakken. Zijn overlijden heeft me bewust gemaakt van hoe belangrijk het is dat je keuzes maakt die goed zijn voor jou, dat je die dingen doet waar jij blij en gelukkig van wordt en bovenal dat je geniet van elk moment dat er is. We leven nu en we zijn aan onszelf verplicht om er elke dag het mooiste van te maken, ook als het even niet mee zit of we ons klote voelen. En dat is dus ook wat ik nu doe. Ik doe die dingen waar ik blij van word, die mij een glimlach bezorgen. Ik maak steeds vaker keuzes die goed zijn voor mij, zonder de hele tijd te denken wat zou die of die daarvan vinden en ik geniet elke dag. Dus ondanks dat je in het leven soms cadeaus krijgt die je liever niet uitpakt wil ik je vragen dat juist wel te doen, want onverwachts kan dat heel mooi uitpakken en je ontzettend veel brengen. Dus lieve pap, dank je wel!

Liefs & geniet,
Daphne

Loslaten of vasthouden….

Photo by Florian Klauer by Unsplash

Loslaten of vasthouden…

Zoooo, de eerste week van het nieuwe jaar zit er alweer op!
En yess, er ligt een heel nieuw jaar voor je, 365 witte bladzijden die je kunt gaan vullen zoals jij dat wilt!
Vaak starten we het nieuwe jaar dan ook massaal met goede voornemens. Voornemens die we na een paar weken al niet meer nakomen of kunnen volhouden. Dit intrigeert me, want hoe komt dat toch dat een nieuw jaar ons altijd weer triggert om met oude gewoontes te stoppen en nieuwe te starten?

Ik deed dat stiekem eigenlijk ook elk jaar, starten met goede voornemens.
Ik heb wel eens met Oud & Nieuw een briefje vol geschreven met dat wat ik los wilde laten, dit aan een vuurpijl gebonden en de lucht in geknald. En dat werkte, eventjes, het luchtte op, het gaf ruimte, maar als dan het leven weer verder gaat, word je weer opgezogen door de dagelijkse gang van zaken en vervaagd alles weer.
Vreemd vind ik dat, die drang die er bij velen van ons ontstaat om het anders te gaan doen. Dit jaar heb ik geen goede voornemens, ik geloof er namelijk niet meer in om die te starten op 01 januari. Je legt jezelf daar als het ware een rare druk mee op en daar heb ik, als ik eerlijk ben, helemaal geen zin meer in.
Nope, ik doe het anders, als ik iets wil veranderen dan wacht ik niet meer tot 01 januari, maar dan begin ik gewoon op het moment dat ik het zo voel. Die intrinsieke motivatie, die “echte” wil om te veranderen, los te laten wat je niet meer dient of waar je niet gelukkig meer van wordt, dat geeft mij energie om vol te houden.

De afgelopen weken heb ik me een beetje terug getrokken. Naast de kerstdagen, met familie en Oud & Nieuw met vrienden heb ik heerlijk ondergedoken gezeten, lekker in de natuur. Natuurlijk niet echt ondergedoken, maar wel tijd voor mezelf, mijn lief en mijn gezin. Tijd om te lezen, tijd om te reflecteren, te wandelen, spelletjes te doen en lekker onderuit gezakt op de bank samen een filmpje te kijken. Tijd om door te brengen met vrienden en familie, gelachen en gehuild, en nog belangrijker, enorm genoten.

Van de week was ik thuis aan het opruimen en hoe vreemd het misschien ook klinkt, opruimen geeft mij rust en creëert ruimte, letterlijk en figuurlijk. Opruimen is eigenlijk niets anders dan de keuze maken om los te laten.
Maar loslaten klinkt zo makkelijk, want hoe vaak zeggen we niet tegen elkaar, laat het los, met andere woorden, maak je er niet druk om? En dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan, tenminste dat vind ik.
Want loslaten betekent ook niet meer vasthouden. Niet meer vasthouden aan spullen, niet meer vasthouden aan gedachten en verwachtingen en soms ook niet meer vasthouden aan mensen. En dat kan dus behoorlijk eng zijn.
Maar, als het je dan lukt om wel los te laten, dan ontstaat er ruimte. En dat?
Dat voelt dus echt ontzettend goed!

Ik gun JOU heel veel mooie loslaat momenten voor het komende jaar!

Fijn weekend,
Daphne

ps: Wat zou jij graag willen loslaten?
Laat je het me weten in de comments?