Zomaar ineens een goed gesprek

Zomaar ineens een goed gesprek

En ineens had ik zomaar een goed gesprek. Een gesprek over waarom ik doe wat ik doe, een gesprek dat ons beiden ontroerde. De volgende dag vroeg ik me af, wat gebeurde er in dat gesprek waardoor er emoties om de hoek kwamen kijken? Was het de herkenning? Was het een inzicht of was het omdat het voor mij ineens zo duidelijk was en ik daarmee ook de ander kan raakte?

Ik weet het eigenlijk niet, maar wat ik wel weet is dat het bijzonder was en mij wel een inzicht heeft gegeven. Het inzicht dat ik meer mag gaan staan voor wat ik graag wil, meer mag gaan vertellen wat mijn missie is, dat wat ik anderen graag wil meegeven. En nu denk ik zelf al gelijk, wie ben ik dan om een ander dat te vertellen? En ja, misschien denk jij dat ook wel en weet je, dat is helemaal prima. Ik ben ook maar gewoon een mens die door bepaalde ervaringen inzicht heeft gekregen en dit graag wil delen om anderen te inspireren. Om anderen iets mee te geven of de ogen te openen zonder dat ze hoeven mee te maken wat ik heb meegemaakt. Gewoon om een leuker leven te leven.

Vaak is het zo dat onze ogen pas geopend worden als er “iets” ergs gebeurt. Mijn ogen gingen open door het plotseling overlijden van mijn vader. Voor zijn overlijden was ik al op weg, zoals ik het zelf noem. Ik was onderweg om erachter te komen waar het voor mij nu echt om gaat in dit leven. Wat ik nu echt belangrijk vind. Na een aantal pittige jaren, met een scheiding, een burn-out en het verlies van mijn baan wist ik dat ik het anders wilde en dat het anders moest. En toen overleed mijn vader. En hoe verschrikkelijk zijn plotseling overlijden ook was, het heeft mijn ogen wagenwijd geopend. Het heeft me doen inzien waar het in het leven voor mij om draait.

Het draait voor mij namelijk niet om het hebben van veel spullen of het hebben van een grote auto, dure designer spullen of andere materiële zaken. En begrijp me niet verkeerd, ik wil er ook graag leuk uitzien en een leuke auto rijden en ja, ik wil ook heel graag in een leuk huis wonen, maar uiteindelijk is dat voor mij niet waar het om gaat. Dus ben ik kritisch naar al mijn spullen gaan kijken en heb ik afscheid genomen van die dingen waar ik niet meer blij van werd en dat werkte door in de rest van mijn leven. Want ook op het gebied van werk heb ik gekeken, waar word ik blij van? Wat maakt mij nu echt gelukkig?

Wat wil ik nu echt? Dat is de vraag die ik mezelf bijna dagelijks stel. Hoe wil ik dat mijn dagen eruit zien, hoeveel tijd wil ik waaraan besteden? We kunnen onze tijd namelijk maar één keer besteden. Dus dan kun je dat maar beter doen aan zaken waar jij blij van wordt en waar jij je goed bij voelt. Ik ben mijn leven anders gaan organiseren om zo meer tijd te hebben voor datgene voor mij echt belangrijk is.

Is dat makkelijk? Nee, heus niet altijd. Het is een pittig proces van ups en downs en de ene dag lukt het beter dan de andere. Maar wat het me oplevert is het me dubbel en dwars waard.

Ik ben niet de enige die deze struggle heeft. Veel mensen struggelen hiermee. Iedereen wil alles, een leuk gezin, een mooi huis, mooie spullen en een goede baan. Daarnaast willen we ook een bruisend sociaal leven en niets missen en al helemaal niet onder doen voor een ander. Maar is dat werkelijk wat jij wilt? Wil jij dat nu echt? Of wil je dat omdat iedereen dat heeft of omdat je denkt dat het zo hoort?

Liefs & geniet

Daphne