Vasthouden om niet los te hoeven laten

Vasthouden versus loslaten

“Laat het los”…hoe vaak zeggen we dat niet tegen elkaar?

Laatst realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk best vaak zeg. 

Tegen mijn kinderen, als ze gefrustreerd zijn omdat het niet gaat zoals ze hebben bedacht. Maar ook tegen mezelf. Ik kan me namelijk best opwinden als iets niet gaat zoals IK had bedacht, of als iets in mijn ogen niet eerlijk is. Maar ook als er iemand voor me rijdt met 60 km per uur op een weg waar je 80 mag, of iemand die bij de kassa staat en graag wil betalen met kleingeld om er na 5 minuten tellen achter te komen dat het toch net niet genoeg is….laat het los…zeg ik dan tegen mezelf, maar eerlijk is eerlijk, dat vind ik soms best lastig. 

Loslaten is gewoon makkelijker gezegd dan gedaan. Want hoe laat je los als je dat eigenlijk helemaal niet wilt. Als je juist liever vast wilt houden? Vasthouden aan spullen of vasthouden aan een baan die je niet meer leuk vind, maar je wel zekerheid geeft. Maar ook vasthouden aan mensen en vriendschappen. En soms, soms wordt je gedwongen om los te laten, omdat iemand ineens uit je leven verdwijnt door een overlijden. 

Loslaten is ook gewoon doodeng. Want loslaten heeft namelijk vaak te maken met afscheid nemen van iets dat was, iets dat herinneringen of gevoelens oproept die horen bij dat bepaalde voorwerp of die bepaalde persoon. 

Loslaten hoeft niet gelijk te betekenen dat je iets kwijt bent.  Het kan ook betekenen dat het een andere vorm krijgt of anders wordt ingevuld. Door los te laten ontstaat er dan juist ruimte.  Ruimte voor iets anders, voor iets nieuws, voor nieuwe inzichten, voor nieuwe vriendschappen en misschien zelfs wel voor nieuwe kansen. 

Maar hoe doe je dat dan loslaten? En waarom zou eigenijk iets loslaten? Door krampachtig vast te houden aan iets bereik je vaak niets.  Loslaten is dan eigenlijk de beste en enige optie. Een mooi voordeel van loslaten is ook dat je twee handen vrij hebt om nieuwe dingen aan te pakken.

Dus heb jij moeite met loslaten? Vraag jezelf dan eens af; “Wat is het dat ik graag wil vasthouden?”

Liefs & geniet,

Daphne

Loslaten of vasthouden….

Photo by Florian Klauer by Unsplash

Loslaten of vasthouden…

Zoooo, de eerste week van het nieuwe jaar zit er alweer op!
En yess, er ligt een heel nieuw jaar voor je, 365 witte bladzijden die je kunt gaan vullen zoals jij dat wilt!
Vaak starten we het nieuwe jaar dan ook massaal met goede voornemens. Voornemens die we na een paar weken al niet meer nakomen of kunnen volhouden. Dit intrigeert me, want hoe komt dat toch dat een nieuw jaar ons altijd weer triggert om met oude gewoontes te stoppen en nieuwe te starten?

Ik deed dat stiekem eigenlijk ook elk jaar, starten met goede voornemens.
Ik heb wel eens met Oud & Nieuw een briefje vol geschreven met dat wat ik los wilde laten, dit aan een vuurpijl gebonden en de lucht in geknald. En dat werkte, eventjes, het luchtte op, het gaf ruimte, maar als dan het leven weer verder gaat, word je weer opgezogen door de dagelijkse gang van zaken en vervaagd alles weer.
Vreemd vind ik dat, die drang die er bij velen van ons ontstaat om het anders te gaan doen. Dit jaar heb ik geen goede voornemens, ik geloof er namelijk niet meer in om die te starten op 01 januari. Je legt jezelf daar als het ware een rare druk mee op en daar heb ik, als ik eerlijk ben, helemaal geen zin meer in.
Nope, ik doe het anders, als ik iets wil veranderen dan wacht ik niet meer tot 01 januari, maar dan begin ik gewoon op het moment dat ik het zo voel. Die intrinsieke motivatie, die “echte” wil om te veranderen, los te laten wat je niet meer dient of waar je niet gelukkig meer van wordt, dat geeft mij energie om vol te houden.

De afgelopen weken heb ik me een beetje terug getrokken. Naast de kerstdagen, met familie en Oud & Nieuw met vrienden heb ik heerlijk ondergedoken gezeten, lekker in de natuur. Natuurlijk niet echt ondergedoken, maar wel tijd voor mezelf, mijn lief en mijn gezin. Tijd om te lezen, tijd om te reflecteren, te wandelen, spelletjes te doen en lekker onderuit gezakt op de bank samen een filmpje te kijken. Tijd om door te brengen met vrienden en familie, gelachen en gehuild, en nog belangrijker, enorm genoten.

Van de week was ik thuis aan het opruimen en hoe vreemd het misschien ook klinkt, opruimen geeft mij rust en creëert ruimte, letterlijk en figuurlijk. Opruimen is eigenlijk niets anders dan de keuze maken om los te laten.
Maar loslaten klinkt zo makkelijk, want hoe vaak zeggen we niet tegen elkaar, laat het los, met andere woorden, maak je er niet druk om? En dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan, tenminste dat vind ik.
Want loslaten betekent ook niet meer vasthouden. Niet meer vasthouden aan spullen, niet meer vasthouden aan gedachten en verwachtingen en soms ook niet meer vasthouden aan mensen. En dat kan dus behoorlijk eng zijn.
Maar, als het je dan lukt om wel los te laten, dan ontstaat er ruimte. En dat?
Dat voelt dus echt ontzettend goed!

Ik gun JOU heel veel mooie loslaat momenten voor het komende jaar!

Fijn weekend,
Daphne

ps: Wat zou jij graag willen loslaten?
Laat je het me weten in de comments?